Niekończące się

kzarecka

2008-07-03

szlaktransyberyjski_160Moskwa, Bajkał, Mongolia, Pekin, czyli "Szlak Transsyberyjski" (Maja Walczak-Kowalska, Wojciech Kowalski, Maciej Głabuś, Ewa Byliniak, Maja Forysiak). Kiedyś marzyła mi się podróż Kolejną Transsyberyjską do Mongolii... Gdyby do niej doszło, z pewnością sięgnęłabym po ten przewodnik. To już jego trzecie wydanie. Wciąż jednak jest bardzo popularny wśród czytelników. Należy również dodać, że to nie "suchy" przewodnik. Podobno jest to nawet dobra lektura do poduszki. W tym wydaniu na końcu publikacji znajdują się dodatkowe informacje - tak zwany "Dodatek olimpijski", czyli krótki rozdział zapoznający z obiektami sportowymi, na jakich zostaną rozegrane Igrzyska, a także kalendarium wydarzeń. Mimo wszystko, mimo wielu sprzeciwów, Igrzyska przecież nie zmienią lokalizacji.

O książce - Szlak transsyberyjski łączący Moskwę z Pekinem przebiega śladem Wielkiego Szlaku Herbacianego, "niekończącymi" się torami Kolei Transsyberyjskiej wraz z jej transmongolskim odgałęzieniem. Trasa ta zyskała dużą popularność wśród podróżujących na Daleki Wschód obieżyświatów. Nic dziwnego - na jej kolejnych etapach zobaczymy zabytki Moskwy, dzikie obszary Przybajkala, egzotyczną Mongolię z bezkresem stepów i pustynią Gobi i atrakcje północnych Chin ze sławnym Murem Chińskim i Pekinem.
Przewodnik Szlak transsyberyjski. Moskwa - Bajkał - Mongolia - Pekin to III wydanie cieszącej się ogromną popularnością publikacji. Przewodnik został tak pomyślany, by służył praktyczną pomocą zarówno w fazie planowania wyjazdu, jak i podczas samej podróży oraz by dostarczał jak najwięcej informacji krajoznawczych i był dobrą "lekturą do poduszki". Rozdziały wstępne opisują przejazd Koleją Transsyberyjską oraz przybliżają historię szlaku. Kolejne części stanowią rodzaj miniprzewodników po Moskwie, południowym Przybajkalu, Mongolii i Pekinie.

W rozdziale I przewodnik bardzo dokładnie opisuje sam przejazd Koleją Transsyberyjską na trasie od Moskwy poprzez Przybajkale i Mongolię aż do Pekinu oraz przybliża historię szlaku. Zabiera nas w podróż Wielkim Szlakiem Herbacianym, wyjaśnia zarówno cel budowy kolei, jak i poszczególne etapy budowy oraz ciekawostki historyczne.
Rozdziały II i III stanowią doskonałą pomoc dla wybierającego się w podróż turysty. Rozdział II omawia wszystkie kwestie praktyczne związane z przygotowaniami do wyjazdu i radzeniem sobie w trakcie wyprawy. Zgłębia takie tematy, jak np. wybór czasu podróży, jak najlepiej przygotować się do wyprawy, jakie czekają nas formalności graniczno-wizowe, co sprawdzić, co zabrać, o czym nie zapomnieć. Rozdział III dotyczy już samego przejazdu trasą Kolei Transsyberyjskiej. Pomaga wybrać najwygodniejszą opcję przejazdu, opisuje warunki podczas podróży, transsyberyjskie zwyczaje i kuchnię, tak by być przygotowanym na wszystkie niespodzianki. Jest to też chronologiczny opis przejazdu pociągiem na trasie Moskwa - Pekin: podróżnik znajdzie w nim podstawowe informacje o mijanych na trasie miastach i regionach. Orientację ułatwiają schematy trasy z odległościami pomiędzy poszczególnymi miastami.
W rodziałach IV-VII opisano Moskwę, Przybajkale, Mongolię i Pekin. Każdy z tych rozdziałów stanowi pewnego rodzaju miniprzewodnik, składający się z ogólnej części krajoznawczej, części zawierającej opisy najciekawszych zabytków lub innych wartych zobaczenia miejsc (które zwiedzać można korzystając z przygotowanych przez autorów propozycji tras) oraz informatora, w którym zebrano podstawowe dane praktyczne o bazie noclegowej i gastronomicznej danego miasta lub regionu, komunikacji w jego obrębie itp.
Przewodnik zamykają praktyczne słowniczki - rosyjski, mongolski i chiński, indeks wybranych nazw geograficznych oraz mapy.

Fragment – Wielki szlak herbaciany
Zwyczaj picia herbaty pojawił się w Chinach ok. 5 tys. lat temu, jednakże sekret przyrządzania tego specyfiku przez długie stulecia był pilnie strzeżony. Do Europy herbata dotarła dopiero w XVI-XVIII w. W Rosji po raz pierwszy poznano jej smak w XVII w. dzięki tomskiemu bojarowi Wasylowi Starkowowi, który przywiózł z Mongolii - jako środek leczniczy - tzw. "chińskie ziele". W taki oto sposób w 1639 r. chińska herbata znalazła się w Tomsku, skąd z początkiem 1640 r. została wysłana do Moskwy, gdzie znalazła sympatyków na dworze cara Michała Romanowa. Ten nowy specyfik bardzo szybko zdobył wielką popularność w Rosji i o wiele wcześniej niż w innych krajach Europy stał się napojem powszechnym i codziennym.
W związku z dużym zainteresowaniem herbatą powstała potrzeba jej transportu z Chin do Rosji. Przewożono ją karawanami traktem handlowym. Ów trakt odegrał wielką rolę w ekonomicznym zbliżeniu tych dwóch państw i wszedł do historii jako Wielki Szlak Herbaciany.
W handlu oraz dostawach herbaty brała udział spora liczba mieszkańców Rosji, co miało znaczny wpływ na sposób życia, rozwój kultury oraz sytuację socjalno-ekonomiczną ludności kraju, szczególnie zaś - tej żyjącej na Syberii. To właśnie rozwój wymiany towarowej z Chinami spowodował, że na początku XVIII w. zaczął funkcjonować trakt moskiewsko-syberyjski. Ten fragment szlaku herbacianego połączył Irkuck z Moskwą, po raz pierwszy zapewniając stałą komunikację między krainami leżącymi za Uralem a centralną częścią kraju. Dzięki temu na Syberię mogły docierać towary przemysłowe oraz poczta, zaś w odwrotnym kierunku przewożono futra, herbatę, a także złoto i srebro.
Transport herbaty rozpoczynał się w Chinach w mieście Kałgan, gdzie formowały się karawany. Z całego obszaru Chin zwożono tam worki wypełnione herbacianymi liśćmi, by stąd posyłać je dalej - przez Mongolię do granicy z Rosją.
W 1727 r. Rosja i Chiny podpisały umowę o wzajemnej wymianie handlowej i na jej podstawie na brzegu rzeki Kiachty, w miejscu, przez które wiodła najkrótsza droga do Pekinu, powstała osada kupiecka. Położenie Kiachty (bo tak też nazwano miejscowość) w bezpośrednim sąsiedztwie Mongolii (235 km na południe od Ułan Ude, 35 km na wschód od granicznej stacji kolejowej Nauszki) przyczyniło się do dynamicznego rozwoju osady, która szybko stała się niezależną kupiecką słobodą. Przez półtora wieku była najbardziej znaczącym ośrodkiem wymiany handlowej pomiędzy Rosją i Chinami. Towarami najczęściej wysyłanymi do Chin były wówczas futra, sukno, skóry oraz arkusze żelaza, a najchętniej sprowadzanymi do Rosji - jedwab, aksamit, cukier oraz wyroby rzemiosła artystycznego. Pod koniec XVIII w. udział Kiachty w ogólnym obrocie handlowym Rosji z zagranicą wynosił 8,3%, w czym duży udział miała herbata. W latach 40. XIX w. przez Kiachtę wwieziono do Rosji ok. 243 tys. pudów (ok. 4 tys. ton) tych cennych liści.
Z Kiachty herbata wędrowała dalej przez terytorium współczesnej Buriacji do kolejnego ważnego ośrodka na tym szlaku - Wierchnieudinska (dzisiejszego Ułan Ude), a następnie przez Bajkał docierała do Irkucka, w którym łączyły się szlaki transportowe towarów z Europy i Azji. Kolejnym punktem na herbacianym szlaku był Tomsk. Stąd można było kontynuować przewóz drogą wodną - rzekami Tom, Ob oraz Irtysz - aż do Tiumienia. Dalej na zachód towary były spławiane rzeką Kamą i Wołgą.
Otwarcie w 1869 r. nowej drogi do Chin przez Kanał Sueski oraz budowa Kolei Transmandżurskiej w 1903 r. spowodowały, że Kiachta utraciła swoją pozycję głównego ośrodka handlu Rosji z Chinami, a stała się centrum wymiany towarowej z Mongolią.
Łączna długość szlaku herbacianego wynosiła 9-10 tys. km. Transport karawany z herbatą trwał średnio rok. Biorąc pod uwagę wielkość obrotów towarowych na tym trakcie, zajmował on drugie miejsce po szlaku jedwabnym.
Współcześnie w Rosji wiele syberyjskich biur podróży działających na terenie Tomska, Irkucka i Ułan Ude opracowuje plany wycieczek szlakiem herbacianym. Powstał także międzynarodowy projekt "Szlak herbaciany" mający na celu stworzenie turystycznej infrastruktury o wysokim standardzie w regionach, przez które niegdyś przechodziły karawany z herbacianymi liśćmi. W realizacji tego wielkiego przedsięwzięcia ma wziąć udział przede wszystkim Rosja oraz Mongolia. Idea rozwoju turystyki na tym obszarze znalazła poparcie władz regionalnych. Trasa, zgodnie z historycznie wytyczonym szlakiem, przebiegać powinna przez Chiny, Mongolię, Buriację (od Kiachty do Ułan Ude) i dalej na zachód przez Irkuck, Omsk, Tomsk i Krasnojarsk. Na ten temat prowadzone są liczne rozmowy i organizowane konferencje. Świadczy to o atrakcyjności i wciąż niegasnącej popularności tego traktu zarówno wśród turystów rosyjskich, jak i zagranicznych.

Maja Walczak-Kowalska, Wojciech Kowalski, Maciej Głabuś, Ewa Byliniak, Maja Forysiak "Szlak Transsyberyjski"; Wydawnictwo: Wydawnictwo Bezdroża; Format: 125 x 175 mm; Liczba stron: 458; Okładka: miękka; ISBN: 978-83-7560-017-9

KaHa

Tagi: szlak transsyberyjski, książka, przewodnik, kolej transsyberyjska, szlak herbaciany,

<< Powrót

Papierowy Ekran 2009

FB PL

Kejos

HaZu

PL zmiany