Już okładka książki "Rzymskie dolce vita" jest niezwykle przyjazna kolorystycznie. Emanujące złotą poświatą zachodzące słońce nie tylko rozświetla niebo, ale i zsyła ją w dół na miasto, nadając mu równie ciepły miedziano-brązowy koloryt. Wszystko to zapowiada, że od pierwszej strony czeka nas prawdopodobnie podobny klimat, tym razem stworzony przez słowa.
Publikację, która została wyróżniona podczas Targów Książki Dziecięcej w Bolonii, polski wydawca chciał przedstawić czytelnikom w równie doskonałej formie graficznej, co i oryginał. Czy mu się to udało? Bez dwóch zdań – tak. "O snach" przyciąga wzrok. Duży format, dobry papier, twarda okładka. A wszystko okraszone ilustracjami, które wyszły spod ręki Ilya’i Green (przy okazji zapraszam na oficjalną stronę artystki) i tekstem Sylvie Baussier. No właśnie, i co z tym tekstem?
Niedościgniony w książce "Klucz do ogrodu" n-a-p-i-s-a-n-e-j przez Jenny Erpenbeck jest styl wypowiedzi. Język, jakim posługuje się pisarka, w głównej mierze decyduje o tym, że można określić ją w kategorii zjawiska literackiego. Posiada niewątpliwie swój indywidualny styl, a może nawet jest początkiem nowej konwencji stylistycznej.
To druga część trylogii "Anioła Nocy". Już za kilka godzin (w tej chwili kalendarz wskazuje datę 29 czerwca) do księgarń w całej Polsce (oby!) wkroczy dumnie "Poza Cieniem" – niestety ostatni tom przygód siepacza Kylera Sterna, jego przyjaciół i wrogów. Dziś "Na krawędzi…" byście przypomnieli sobie, że nie można dłużej czekać.
Na polskiej scenie literackiej pojawił się debiutant, na którego warto zwrócić szczególną uwagę. Sposób, w jakim posługuje się słowem pisanym, obezwładnia. Fabuła, którą tworzy, połyka wręcz czytelnika. Nie ma zmiłowania. Wpada się w wir słów, który pędzi na łeb, na szyję i nie pozwala wyrwać się, choć na moment. Nie ma sposobu by przerwać, by złapać haust świeżego powietrza. Wiśniewski. Wreszcie znalazł się taki, który łapie czytelnika, bawi się z nim, prowadzi przez różne ścieżki i wypuszcza dopiero wtedy, gdy sam tak zdecyduje.
Czytanie historii Iranu jest wędrówką w czasie i przestrzeni od monarchii do ruchów opozycyjnych, od kolonizatorów do okupantów, od wojen po rozejmy, od sił konserwatywnych do postępowej opozycji, od zamachów bombowych do tłumienia ulicznych protestów. Od islamskich fundamentalistów do protestów o prawo do wolności w najszlachetniejszym znaczeniu tego słowa.
Niejednokrotnie bywa i tak, że powieść dystansuje naukę dociekliwością i wszechstronnością analizy psychologicznej. Tak dzieje się w przypadku najnowszej książki "Kupię rękę" Agnieszki Szygendy. W klimat powieści wprowadza oryginalna okładka autorstwa Zojki Naumann, której układ trzech barw (czerń, żółć i biel) odsyła do obszaru złożoności, komplikacji, a przede wszystkim nieuchronnej eksplozji skrajnych uczuć.
Najnowsza książka Krzysztofa Vargi na pierwszy rzut oka nie opowiada o niczym nowym, jest nawet nieco passé, bo całymi garściami czerpie z modnej w latach 90. estetyki nostalgii. "Ogólnie dawniej było lepiej", mówi w pewnym miejscu narrator, i tym krótkim zdaniem można by podsumować całą powieść.
